الگوی تربیتی کودکان مبتلا به بیماری‌های مزمن

بیماری یکی از چالش‌های زندگی آدمی است که بیش از هر پدیده دیگری او را نسبت به بعد جسمانی خود آگاه کرده و نقص و ناتوانی را برای او یاد آور می‌شود. این پدیده، بر خلاف سایر تجربه‌های رنج‌آمیز زندگی، مانند مرگ و فقر، بیشتر از منظر اثبات‌گرایی و ذیل علوم تجربی بررسی شده است و کمتر از زاویه‌ای فلسفی مورد بررسی قرار گرفته است (هاینام، 2018)؛ این در حالیست که اضطراب و دلهره انسان در مواجهه با بیماری، بیش از آنکه به درد و عوارض جسمانی برگردد به عدم فهم او از معنا، چرایی بیماری و تبیین ناپذیری آن برمی‌گردد ؛ در واقع تراژدی زندگی یک فرد بیمار وقوع بیماری و عوارض جسمانی آن نیست؛ بلکه بیماری تلنگری است تا او را از روزمرگی و غفلت بیرون آورده، با خود و جهان پیرامونش بیگانه ساخته و معنای زندگی را به چالش بکشد (سانتاگ، 1395: 37). از این رو مغفول ماندن معنا و فلسفه بیماری و عدم مواجهه درست با آن، مشکلات بسیاری را در زندگی و مسیر تربیت افراد به دنبال خواهد داشت.